Στη χώρα μας υπάρχουν εκατοντάδες φορείς που οί περισσότεροι οφείλονται στην ιδιωτική πρωτοβουλία καί εμφανίzουν πολλές κοινωνικές δραστηριότητες. Καί δέν υπάρχει αμφιβολία ότι αντιμετωπίζουν ποικίλα προβλήματα καί ικανοποιούν διάφορες ανθρώπινες ανάγκες. Ομως τά προβλήματα αυτά δέν είναι τά μόνα που η κοινωνία πρέπει ν’ αντιμετωπίσει καί μάλιστα μ’ αυτή την προτεραιότητα που δίνουν οί κοινωνικοί φορείς. Ολα αυτά μέ τά οποία ασχολούνται καί διοργανώνουν φανταχτερές καί πολυέξοδες εκδηλώσεις οί κοινωνικές οργανώσεις (τσάγια, εκδρομές, δεξιώσεις κ.λπ., κ.λπ.) καί τά οποία αναφέρονται στο κοινωνικά επίπεδο είναι όντως «θαυμάσια», αλλά υπάρχουν καί άλλα προβλήματα γιά τά οποία ή δέν ενδιαφέρονται ή τά αγνοούν.

Ελεγε ο αείμνηστος π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος ότι οί άνθρωποι, όταν ακούν συνανθρώπους τους νά υποφέρουν καί νά δοκιμάzονται από διάφορα έκτακτα περιστατικά, οπως ασθένειες, σεισμούς, πλημμύρες κ.ά., «συγκινούνται», όσοι συγκινούνται καί προσφέρουν τη βοήθειά τους. Είναι πράγματι «ωραίο» αυτό καί εναρμονίζεται προς την εντολή του Κυρίου μας: «επείνασα καί εδώκατέ μοι φαγείν...». Υπάρχουν όμως καί άλλοι συνάνθρωποί μας που υποφέρουν κατ’ άλλον τρόπο που δέν «φωνάζει», που δέν διαφημίζεται από τά Μ.Μ.Ε. Είναι πολλοί συνάνθρωποί μας καί κυρίως νέοι μας πού βρίσκονται εγκλωβισμένοι στά ζοφερά κλουβιά, στά δίκτυα ελέγχου προσώπων τών καταστροφικών λατρειών καί νεοφανών αιρέσεων. Ο Κύριος μίλησε καί γιά το απολωλός πρόβατο καί όχι μόνον γιά προσφορά υλικών αγαθών.

Η αδράνεια καί αδιαφορία τών κοινωνικών φορέων αναφορικά μέ την αντιμετώπιση τών ακραίων αιρέσεων καί παραθρησκευτικών ομάδων πού απειλούν σήμερα τά θεμέλια της κοινωνίας μας είναι περίεργη ως ύποπτη. Είναι παράλογο νά διαπιστώνει κανείς πως συνεχίζεται αυτός ο ύπνος σέ όσους έχουν ή επαγγέλλονται ότι έχουν αναλάβει την προστασία του κοινωνικού συνόλου από διάφορες ανάγκες καί κινδύνους αλλά καί από την ηθική, πνευματική καί υλική εκμετάλλευσή του. Αυτή η αδιαφορία θά οδηγήσει σέ καταστροφή. Καταστροφή απελπιστική που ίσως οί συνέπειες παγκοσμίων πολέμων νά μοιάζουν αγγελούδια. Ας πάψουμε λοιπόν νά κοιμόμαστε γιά νά μην αντιμετωπίσουμε φρικτό ξύπνημα. Το ξαφνικό ξύπνημα δέν θά είναι τότε «ανατάξιμο».

Θά πουν μερικοί ότι το αντικείμενο αυτό δέν είναι της δικής μας αρμοδιότητας. Αυτή η άποψη αν δέν είναι υποκριτική ή σκόπιμη, είναι οπωσδήποτε λάθος τοποθέτηση. Ο Γκίντερ Πάπε, πρώην μεγάλο στέλεχος της εταιρείας «Σκοπιά» στη Δυτική Ευρώπη, προσκεκλημένος πρίν μερικά χρόνια από τον π. Αντώνιο, μιλώντας σέ μία συνάθροιση στη Λειβαδιά, είπε μεταξύ άλλων: «Οταν μάς ρωτήσει ο Κύριος τί κάναμε γιά τούς πλανεμένους αδελφούς μας τί θά του απαντήσουμε; Οτι δέν γνωρίζαμε το πρόβλημα ή ότι δέν είχαμε το χρόνο ν’ ασχοληθούμε μ’ αυτό το πρόβλημα ή ότι δέν ήταν της δικής μας αρμοδιότητας;»

Καί όσοι μέν κοινωνικοί φορείς αδρανούν ίσως δώσουν αυτήν την απάντηση. Οσοι όμως συνεργάζονται μέ τίς οργανώσεις, τί θ’ απαντήσουν; Εχομε πολλές περιπτώσεις τέτοιας «συνεργασίας». Η οργάνωση π.χ. «Αρμονική Ζωή» είχε στο παρελθόν «προσφερθεί», νά πραγματοποιήσει «σεμινάριο επιμορφώσεως» σέ φυλακές ανηλίκων. Καί η «προσφορά» έγινε αποδεκτή μέ έκφραση ευχαριστιών! Το αλήστου μνήμης ΚΕΦΕ επισκεπτόταν ιδρύματα, όπως το «χωριό SOS» γιά «φιλανθρωπικές προσφορές» καί πραγματοποίηση «ψυχαγωγικών προγραμμάτων». Προς Θεού, όχι «πάσα προσφορά δεκτή» καί «ο σκοπός αγιάζει τά μέσα».

Ας πάψουν λοιπόν οι «Κοινωνικοί φορείς», ν’ «αγνοούν» το πρόβλημα. Εμείς που έχομε αναλάβει τη διακονία της ενημερώσεως τών αδελφών μας γιά τούς κινδύνους πού συνεπάγεται η δραστηριότητα τών ποικιλωνύμων οργανώσεων καί ομάδων, που χαρακτηρίζονται διεθνώς «καταστροφικές λατρείες»... δέν θά παύσουμε, ούτε στιγμή νά τούς τονίζουμε την υποχρέωσή τους, όχι μόνο ν’ ασχοληθούν μέ αυτό το πρόβλημα, αλλά νά το θέσουν σέ απόλυτη προτεραιότητα ΤΩΡΑ. Πρίν από το «οδυνηρό ξύπνημα».

Απαιτείται, λοιπόν, αφύπνιση καί συσπείρωση όλων τών φορέων καί ορθή αξιολόγηση της κοινωνικής τους προσφοράς. Ας έχουν υπ’ όψιν τους ότι γιά την αντιμετώπιση της απειλής έχουν ήδη συσπειρωθεί όλες oι αμυντικές δυνάμεις της Εκκλησίας καί ο ευσεβής λαός μας. Συγκλονιστική, είναι καί η συσπείρωση τών γονέων τών οποίων τά παιδιά έπεσαν θύματα σέ ολοκληρωτικές εξαρτήσεις καί τούς οδήγησε στην απόφαση κοινής δράσεως καί στην από κοινού αντιμετώπιση της επιδημίας τών «καταστροφικών λατρειών».

Η συσπείρωση αυτή δέν αποσκοπεί στην άρνηση καί στην στείρα αντιπαράθεση. «Αποτελεί εκστρατεία αγάπης, προς απελευθέρωση τών αιχμαλώτων», όπως τόνιζε επανειλημμένα ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος. Καί είναι όντως αιχμάλωτοι όσοι έχουν ενταχθεί στά κέντρα τών νεοφανών αιρέσεων. Οι συνέπειες της εντάξεως σ’ αυτές τίς ομάδες είναι καταλυτικές γιά την προσωπικότητα τών θυμάτων. Αποκοπή από την οικογένεια, το περιβάλλον, το σχολείο, την εργασία. Προσφορά ολόκληρης της ιδιωτικής περιουσίας καί σέ πολλές περιπτώσεις φυγάδευση στο εξωτερικό, αφαίρεση του διαβατηρίου, ξύρισμα του κεφαλιού. Ολα αυτά σημαίνουν αποβολή της παλαιάς ταυτότητας, «ολοκληρωτικό ξερίζωμα» καί πλήρη εξάρτηση από την ομάδα. Ετσι οί οπαδοί μεταβάλλονται σέ άβουλα όργανα γιά την εξυπηρέτηση τών σκοπών της οργάνωσης. Κατά τον David Berg πρέπει νά επιστρέψουν όσοι τον ακολουθούν στην κατάσταση ενός μικρού παιδιού. «Πρέπει νά γίνεις μωρό!...» τονίζει κατηγορηματικά. Η οργάνωση μάλιστα «Χάρε Κρίσνα» θεωρεί προσβολή κατά του «Θεού» κάθε σκέψη, λόγο ή πράξη που εμποδίζει την «πνευματική πρόοδο», όπως όμως την καθορίζει ο γκουρού.

Θά θέλαμε πολλές σελίδες ν’ αναφέρομε τίς καταστροφικές συνέπειες της εντάξεως σέ τέτοιες οργανώσεις. Τά συγκλονιστικά γεγονότα τών τελευταίων δεκαετιών επιβεβαιώνουν δυστυχώς την θλιβερή αυτή πραγματικότητα. Γι’ αυτό τονίζουμε γιά μιά ακόμα φορά ότι χρειάζεται επαγρύπνηση, συσπείρωση, εκστρατεία αγάπης.

Σέ άρθρο προέδρου ξένης «Πρωτοβουλίας Γονέων» που δημοσιεύεται στο τεύχος αυτό αναφέρονται μεταξύ άλλων «...δέν σκεπτόμαστε τούς ανθρώπους πού κακοποιούνται από τίς καταστροφικές λατρείες... Δέν ακούμε την αντήχηση τών κτυπημάτων που δέχονται τά παιδιά. Καί ποιός άκουσε τον θόρυβο μιας σπασμένης μητρικής ή πατρικής καρδιάς;... Πολλοί ζητούν βοήθεια. Είναι ντροπή αν γυρίσουμε την πλάτη σ’ απλωμένα χέρια καί αγνοήσουμε τίς κραυγές τους. Γιατί όταν γυρίζεις την πλάτη σέ κάποιον που σου ζητάει βοήθεια, είναι σάν νά την γυρνάς σ’ ολόκληρη την ανθρωπότητα».

Θά προσθέταμε εμείς σ’ αυτό το δραματικό κείμενο: Είναι σάν νά γυρνάμε την πλάτη μας στο Χριστό. Καί θά δώσουμε λόγο.

Πανελλήνια Ενωση Γονέων

* * *