Μερικές ιστορίες θά αναφέρω παρακάτω, ιστορίες απλές, ανθρώπινες, αληθινές μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, που φανερώνουν όμως την μεγάλη αγάπη του Θεού η οποία πηγάζει από τη δική Του παντοδυναμία. Μας παρέχει πολλές ευκαιρίες νά σώσουμε την ψυχή μας από την απώλεια που συνεπάγεται ο δρόμος της πλάνης καί η απομάκρυνση από την Εκκλησία Του. Μάς στέλνει ανθρώπους που θά μας παροτρύνουν, νά συνέλθουμε, έστω καί την τελευταία στιγμή. Λέγει ένας σύγχρονος θεολόγος, ότι ο Θεός χρησιμοποιεί τά χέρια τών ανθρώπων που τον αγαπούν γιά νά βοηθήσουν «τούς αδελφούς Του, τούς ελαχίστους». Το μόνο που δέν παραβιάζει ο Κύριος είναι η ανθρώπινη ελευθερία Ο V. Losky λέγει στο βιβλίο του «Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας» ότι «ο Θεός γίνεται “ανίσχυρος” μπροστά στην ανθρώπινη ελευθερία... Η αγάπη του Θεού γιά τον άνθρωπο είναι τόσο μεγάλη που δέν μπορεί νά εξαναγκάσει, γιατί δέν υπάρχει αγάπη χωρίς σεβασμό. Η θεία Βουλή πάντοτε θά υποτάσσει τον εαυτό της στίς αναζητήσεις, στίς λοξοδρομήσεις, άκόμη καί στίς ανταρσίες της ανθρώπινης βουλής, γιά νά την οδηγήσει στην ελεύθερη συναίνεση. Κάθε εικόνα στοργικού παιδαγωγού φαίνεται πολύ φτωχή, μπροστά στην εικόνα του Χριστού που σάν ζητιάνος αγάπης, περιμένει στην πόρτα της ψυχής νά την ανοίξουμε, χωρίς ποτέ νά τολμά νά την παραβιάσει».

Δέος πρέπει νά μας καταλαμβάνει μπροστά στη μεγαλειώδη αυτή εικόνα της θείας αγάπης. Ας έχουμε, λοιπόν ορθάνοιχτα τά μάτια της ψυχής μας κι άς «τείνομε τά ώτα μας» ν’ ακούσομε τούς χτύπους Του ακόμη καί την τελευταία στιγμή. Οπως την άκουσε ο άνθρωπος της ιστορίας μας καί σώθηκε η ψυχή του. Την τελευταία στιγμή...

Είχε πέσει στην παγίδα του πονηρού που στη περίπτωσή του εμφανίστηκε μέ τη μορφή οπαδών της Εταιρείας «Σκοπιά». Τον επισκέφθηκαν στο σπίτι του «μάρτυρες του Ιεχωβά». Εκανε το πρώτο λάθος νά «πιάσει» συζήτηση μαζί τους. Το δεύτερο λάθος ήταν νά δεχθεί την «επανεπίσκεψή» τους που γίνεται μετά μιά εβδομάδα από την «επίσκεψη». Η «συνεργασία» αυτή καί η «συνομιλία» που στην πραγματικότητα έχει πάντοτε σκοπό τη δημιουργία τών απαραίτητων προϋποθέσεων γιά την επίτευξη του σχεδίου της «Σκοπιάς», τον οδήγησε νά δεχθεί την προσφορά μιάς κατ’ οίκον «Γραφικής Μελέτης».

Η «επίσκεψη» είναι το «φύτευμα» λέγει n Σκοπιά, η «επανεπίσκεψη» είναι το «πότισμα». Αρχισε, λοιπόν, η «μελέτη» που στόχος της, είναι η αποξένωση του ατόμου από την προηγούμενη πίστη καί το «ξερίζωμα» από το προηγούμενο περιβάλλον. Οποιος κάνει αυτό το 3ο βήμα ακολουθεί ήδη ένα δρόμο που μπορεί νά μην έχει επιστροφή.

Ευτυχώς γιά τον άνθρωπό μας το «ταξίδι» του στο δρόμο της πλάνης είχε επιστροφή. Είχε τελειώσει η διαδικασία προσηλυτισμού του καί n ολοκληρωτική ένταξή του στην οργάνωση θά βεβαιωνόταν μέ το λεγόμενο «βάπτισμα» που αποτελεί το ένατο καί τελικό στάδιο στη διαδικασία που εφαρμόζει η «Σκοπιά» γιά την ολοκληρωτική υποδούλωση ενός ατόμου.

Πήγε λοιπόν νά ξεντυθεί καί φόρεσε ένα μπουρνούζι. Μόλις βγήκε από το δωμάτιο της προετοιμασίας του άκουσε μιά ηλικιωμένη κυρία νά του λέγει: «Τί κάνεις χριστιανέ μου, εσύ εδώ μέ το μπουρνούζι;». «Ετοιμάzομαι γιά νά βαφτιστώ» της απαντά. «Καί γιατί; Δέν είσαι βαφτισμένος; Δέν σ’ έχουν βαφτίσει οί γονείς σου Oρθόδοξο χριστιανό, δέν σ’ έχει μυρώσει n Εκκλησία σ’ όλο σου το σώμα; Τί θέλεις κι ανακατεύεσαι μ’ αυτούς εδώ καί θέλεις νά βουτήξεις στά βρωμόνερα της πισίνας τους;» Η κυρία που του μιλούσε πήγαινε στίς συναθροίσεις τών «μαρτύρων» του Ιεχωβά. Είχε μιά δική της πονεμένη ιστορία. Την κοίταξε παραξενεμένος γιά λίγο. «Βρέ καλά λές» είπε. Κι απότομα πέταξε το μπουρνούζι κι εξαφανίστηκε σχεδόν τροχάδην.

Σώθηκε ο άνθρωπος της ιστορίας μας στο...παρά πέντε. Ας μην ξεχνούμε ποτέ οτι ο πονηρός μας θέτει παγίδες καί εμπόδια γιά νά μην μπορέσουμε νά ακολουθήσουμε τον Κύριό μας καί νά μετάσχουμε στο αιώνιο πανηγύρι τών ψυχών, στην ουράνια Βασιλεία Του. Ο Κύριος μάς στέλνει κοντά μας φύλακα άγγελο, όταν εμείς του τον ζητήσουμε, διότι «πράξεως αρχή n προαίρεσις». Η Εκκλησία μας διά των ποιμένων της αναπέμπει την εξής συγκλονιστική δέηση προς τον Κύριο, πρωί-βράδυ, την οποία δυστυχώς λόγω συνηθείας δέν την παρακολουθούμε μέ ιδιαίτερη συμμετοχή: «Αγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα τών ψυχών καί τών σωμάτων ημών παρά του Κυρίου αιτησώμεθα».

Οι παλαιότεροι θά θυμούνται μιά εικόνα που ήταν ανηρτημένη στά περισσότερα σχολεία καί παρίστανε ένα μικρό παιδάκι νά περνάει μιά ξύλινη γέφυρα που στο μέσο της υπήρχε μιά σπασμένη σανίδα Ενας άγγελος από πίσω του, προσέχει το μικρό παιδάκι νά μην πατήσει στο σπασμένο ξύλο. Η «σάπια σανίδα» είναι η παγίδα που στήνει ο Σατανάς γιά νά πέσουν μέσα τους συνάνθρωποί μας καί ιδίως οί νέοι μας που δέν «προσέχουν».

Οι γονείς άς έχουν τά μάτια της ψυχής τους ανοιχτά γιατί αυτοί έχουν υποχρέωση νά είναι o φύλακας άγγελος τών παιδιών τους ιδίως στην εφηβική τους ηλικία. Ας προσέχουν τά μηνύματα γιά νά σώσουν τά παιδιά τους την ύστατη ώρα προ του τέλους. Ας πούμε ένα απλό παράδειγμα. Κάποια μέρα το παιδί μας μας δηλώνει κατηγορηματικά: «Από σήμερα δέν ξανατρώω κρέας στη ζωή μου». Αμέσως πρέπει νά «χτυπήσει το καμπανάκι». Μήπως το παιδί μας έχει μπλέξει μέ γκουρουιστική οργάνωση ανατολικής προέλευσης που απαγορεύει στούς οπαδούς της νά τρώνε κρέας; Η μας ανακοινώνει οτι παρακολουθεί, όταν γυρίζει στο σπίτι αργά, μαθήματα φιλοσοφίας σέ κάποιο Κέντρο ή κάποιο Ομιλο μέ αθώο τίτλο καί ονομασία. Ας πάρομε πληροφορίες περί τίνος πρόκειται. “Ας ζητήσουμε βοήθεια από υπηρεσίες που γνωρίζουν καί μπορούν νά επιληφθούν σοβαρά μέ το πρόβλημα Χωρίς λάθη καί άστοχες κινήσεις.

Αγαπητέ φίλε αναγνώστη. Ο Κύριος μας καλεί μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής μας κοντά Του. Οσοι ζήσαμε την παρακάτω ιστορία που θά διηγηθώ, συγκλονιστηκαμε κυριολεκτικά από το μεγαλείο του θείου ελέους που μας καταδιώκει όλες τίς ημέρες της ζωής μας.

Ενας γέροντας διέθεσε τά τρία τέταρτα της ζωής του νά υπηρετεί την εταιρεία «Σκοπιά» μέ φανατισμό καί πείσμα εξαρτημένου οργάνου. Δέν απόκτησε οικογένεια γιά νά έχει περισσότερο χρόνο νά εργάζεται γιά τον «Ιεχωβά» όπως δίδασκε η εταιρεία στούς ταλαίπωρους οπαδούς της. Γέρασε όμως, αρρώστησε, δέν μπορούσε πιά νά προσφέρει καμία υπηρεσία καί η οργάνωση τον παραμέρισε, μέχρι που τον ξέχασε. Κάποιες κυρίες του φιλοπτώχου ταμείου της ενορίας πληροφορήθηκαν ότι ένας γέρος στην περιοχή τους είναι μόνος καί άρρωστος κι αποφάσισαν νά τον επισκεφθούν. Μιά μέρα χτύπησαν την πόρτα του. «Ποιός είναι;» είπε από μέσα ο γέρων ο μοναχικός, ο ανήμπορος, ο ξεχασμένος. «Είμαστε οί κυρίες της ενορίας» του απάντησαν. Ο γέρων παρεξενεμένος που τον θυμήθηκαν κάποιοι άνοιξε την πόρτα καί οί κυρίες μπήκαν μέσα. Περιποιήθηκαν το φτωχικό του δωμάτιο, του έφτιαξαν ζεστή σούπα καί κάθισαν νά του κάνουν συντροφιά, όση ώρα ο γέροντας έτρωγε. Του μιλούσαν μέ αγάπη καί πραγματικό ενδιαφέρον, ρωτούσαν νά μάθουν γιά τίς ανάγκες του.

Ο γέρων ξαναρώτησε νά μάθει ποιές είναι οί κυρίες που τον επισκέφθηκαν. «Είμαστε της ενορίας της Εκκλησίας μας». Καί ξαφνικά ο γέροντας ήλθε εις εαυτόν». «Θυμήθηκε». Θυμήθηκε που όταν ήταν παιδάκι πήγαινε μέ τη μητέρα του στην Εκκλησία καί ιδίως τίς μεγάλες γιορτές Χριστούγεννα καί Πάσχα. Θυμήθηκε τίς λαμπάδες, τά κόκκινα αυγά, το Χριστός Ανέστη. Θυμήθηκε που όταν ήταν στρατιώτης πήγαινε μέ τούς συναδέλφους του κάθε Κυριακή ή μεγάλη γιορτή στον ιερό ναό του στρατοπέδου. Τόσα χρόνια ενταγμένος στίς τάξεις των «μαρτύρων τού Ιεχωβά» τά είχε όλα ξεχάσει, τά είχε όλα απωθήσει στά τρίσβαθα της ψυχής του. Η αδίστακτη δικτατορία του Μπρούκλιν είχε επιτύχει την ολοκληρωτική πνευματική υποδούλωσή του. Μέ την ψυχολογική πίεση που υφίστατο καί την πνευματική τρομοκρατία καί όλους τούς μηχανισμούς καί μεθοδεύσεις της οργάνωσης είχε καταστεί εξαρτημένο άτομο ικανό γιά οποιαδήποτε εντολή. Κάθισε μέρες καί χρόνια σέ δρόμους καί γωνίες μέ ξεροβόρια καί λιοπύρια, κρατώντας τά περιοδικά μέ τά χέρια του υψωμένα χωρίς νά διαμαρτύρεται καί νά σκέπτεται, γιατί αυτό θά θεωρούνταν πνευματική «μοιχεία» καί πράξη αντίθετη προς το «θέλημα του Ιεχωβά».

Ο γέρων ο μοναχικός, ο ξεχασμένος «θυμήθηκε» κι άρχισε νά κλαίει πικρά καί ασταμάτητα γιά πολύ ώρα Οί κυρίες τον κοίταzαν έκπληκτες. Σπάραξε η καρδιά τους βλέποντας έναν ανήμπορο γέροντα νά κλαίει μέ αναφιλητά. «Μή λυπάσαι παπού καί μήν κλαίς» του είπε μιά κυρία χαϊδεύοντας τά άσπρα του μαλλιά. «Ο Κύριός μας δέν σέ ξέχασε. Σ’ αγαπάει παπού, όλους μάς αγαπάει».

Ναί, αγαπητοί μου αναγνώστες. Ο Κύριός μας, μάς αγαπάει. Καί στέκεται στην πόρτα της ψυχής μας καί την κτυπά. Εάν ακούσομε τη φωνή του καί άνοίξουμε την πόρτα θά μπεί καί θά δειπνήσει μαζί μας καί εμείς μαζί Του (Αποκ. 4.20). Αρκεί νά την ακούσουμε καί νά του ανοίξουμε. Ακόμη καί την τελευταία στιγμή.

* * *