|
|
|
Α’ Το φαινόμενο της «νεο-ειδωλολατρίας» ή του «νεο-παγανισμού» ή της αρχαιολατρίας» δέν είναι μόνον Ελλαδικό, αλλά παγκόσμιο. H Ελλάδα όμως έχει ιδιάζουσες συνθήκες ώς προς το θέμα αυτό, ένεκα του αρχαιοελληνικού θαυμαστού παρελθόντος της, το οποίο εντέχνως συνδυάζεται από τούς οπαδούς της νέας αυτής τάσεως μέ την ειδωλολατρία. Η διαφοροποίηση του προβλήματος γιά την ελληνική πραγματικότητα, σύμφωνα μέ την γνώμη καί ξένων ειδικών, έγκειται στο γεγονός ότι το ρεύμα του νεο-παγανισμού (δηλ. η νεο-ειδωλολατρία) στην Ευρώπη καί στην Αμερική κηρύσσει την επιστροφή σέ Θεούς ξένους προς την ιστορία καί την ταυτότητα τών σημερινών λαών τών χωρών αυτών. Στην Ελλάδα, αντιθέτως, το σύνθημα είναι «επιστροφή στίς ρίζες», «επαναφορά καί επανάνθιση του πατρομήτριου Ελληνικού Πολιτισμού» (περιοδικό Διιπετές, «Ποιοί είμαστε»), μέ συνθήματα όπως «Οι Ελληνες μεγαλούργησαν σίγουρα όταν ήταν ειδωλολάτρες» (εφημ. Ειδωλολάτρες). «Γιά νά ξαναγίνει (καί θά γίνει) η Ελλάς παγκόσμιο πνευματικό κέντρο, πρέπει νά λατρευτούν οί θεοί της. Δέν γίνεται αλλιώς. Είναι συμπαντική ανάγκη» (αυτόθι). «Ελληνες! Τά πάντα γύρω μας καταρρέουν! Μόνο τά είδωλα σώζουν! - Ελάτε στην ξεχασμένη πάτρια ελληνική θρησκεία μας. Ελληνες ειδωλολάτρες». (φέυγ-βολάν). Σέ μερικά από τά έντυπα του νέου αυτού ρεύματος συναντά κανείς καί συνθήματα παράξενα - θά έλεγα ύπουλα- όπως: «Δέν είμαστε αντιχριστιανικοί ούτε μισούμε τούς χριστιανούς, όμως δέν πρέπει νά ξεχνάμε οτι η πάτρια θρησκεία μας είναι η ελληνική ειδωλολατρική» (Marie Claire, Δεκ. 1991, σ. 88). Βεβαίως ο τελικός σκοπός αυτών τών παραπλανητικών συνθημάτων είναι η διάβρωσις του χριστιανικού φρονήματος τών νέων κυρίως ανθρώπων καί η αλλαγή της θρησκευτικής τους πίστεως μέ μέσα αθέμιτα. Ετσι διαβάζουμε σέ νεο-είδωλολατρικό περιοδικό. «Ενας από τους σκοπούς μας είναι (επίσης καί) ν’ απευθυνθούμε στην νεολαία. Ετσι φτάνοντας κάποτε η σημερινη νεολαία στην ηλικία τών 50 καί 60, θά έχει αξιοποιήσει πολύ αυτά τά βασικά που εμείς θά τούς δώσουμε τώρα.. Η δημιουργία δηλαδή νέων ανθρώπων πού θά μπορούν νά βιώνουν Ελληνικά καί όχι Εβραιοχριστιανικά» (Μεγάλη Ελληνική Εθνική Εκκλησία. Διιπετές, τ. 4, σελ. 29). Σέ ομιλία του ο υπεύθυνος της αρχαιολατρικης «εφημερίδος τοίχου» «Φρικτωρία» ασχολήθηκε μέ το θέμα: «Οί προοπτικές γιά την επίσημη αναβίωση της Αρχαίας Ελληνικής θρησκείας» (Δημοσίευμα εφημερίδος 12/1/95). Είναι λοιπόν ιδιάζουσες οί συνθηκες στην Ελλάδα καί η εξάπλωση αυτής της νέας «ιδεολογίας» αποτελεί γιά την πατρίδα μας ιδιαίτερη απειλή.
Ο μελετητής του συγχρόνου σκηνικού της νεο-ειδωλολατρίας βρίσκεται μπροστά σέ πληθώρα προβλημάτων:
Ολα αυτά τά ερωτήματα προβάλλουν μέσα από τά κείμενα τών νεο-ειδωλολατρικών ομάδων - οι οποίες, σημειωτέον, είναι πολλές καί πολυώνυμες καί προβάλλονται μέσα από πολυώνυμα περιοδικά που έχουν τίτλους κυρίως «αρχαιοπρεπείς». Το θέμα είναι ευρύτατο, πολύπλευρο, ακανθώδες καί έν πολλοίς εξουθενωτικά, «ψυχοφθόρο» καί επίπονο γιά τον ασχολούμενο μ’ αυτό. Καί τούτο διότι οί ομάδες αυτές παρουσιάζονται συχνά, κάτω από «αθώους» καί εντυπωσιακούς τίτλους. Θά λέγαμε δέ καί «προκλητικούς»-δελεαστικούς. Παρουσιάζονται ώς κινήσεις γιά την προβολή του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού μέ εθνικιστικό ή πολιτιστικό κάλυμμα, γιά την αναβίωση του ολυμπιακού πνεύματος, γιά την προβολή τών Δελφικών ιδεωδών, γιά την επιστροφή στίς ρίζες μας, γιά την διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας. Δραστηριοποιούνται ώς φυσιολατρικά, πολιτιστικά καί οικολογικά κινήματα (μιλούν γιά «έμψυχο» δάσος, θεατρικές παραστάσεις), ώς καλλιτεχνικές αναβιώσεις αρχαιο-ελληνικών τελετών που φέρουν θρησκευτικό χαρακτήρα, (όπως «Παναθήναια, Ελευσίνια μυστήρια, αναστενάρια, φωτιές του Αη-Γιαννιού, Καρναβάλια, παράδοση του πυρός στούς ανθρώπους από τον Προμηθέα, γιορτή του θερινού ηλιοστασίου, αφή καί μεταφορά της «ιερής φλόγας» κ.λπ.). Ακόμη προσφέρουν ευκαιρίες γιά την απόλαυση της πανσελήνου από τον «ιερό βράχο της Ακροπόλεως», εκδηλώσεις μέ τον εορτασμό τών ηλιοστασίων, την αλλαγή τών εποχών κ.λ.π. Ολα αυτά καί άλλα ακόμη, δέν είναι πάντοτε απλές παραδοσιακές-φολκλορικές ή πολιτιστικές εκδηλώσεις καί τελετές. Συχνά μπορεί νά είναι ποικίλα προσωπεία καί τεχνάσματα γιά «νά έπαναφέρουμε τούς πατρομητρικούς αρχαίους τρόπους» (Διιπετές 15, σ. 3), «νά γίνουμε κοινωνοί του πνεύματος τών προγόνων μας... νά συνειδητοποιήσουμε την ταυτότητά μας» (Πυρφόρος τ. 22, σ. 70). Σκοπός είναι «η αναφλόγιση του Αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος» «η προβολή του κλασικού αρχαιοελλαδικού πνεύματος σάν αντίδοτο απέναντι στον αμοραλισμό πολλών εκφραστών του σύγχρονου κόσμου» (Σωματείο «Ολυμπος», Υγεία καί Ομορφιά, τ. 30, σ. 24) ή «η επανανακάλυψη καί στη συνέχεια επαναφορά και επανάνθιση του πατρομήτριου Ελληνικού Πολιτισμού» (Διιπετές, «Ποιοί είμαστε»). Είναι περιττό νά πούμε πόσο ασυμβίβαστες μέ την Ορθόδοξη Πίστη μπορούν νά αποδειχθούν όλες αυτές οί κινήσεις, οί τελετές καί οί εκδηλώσεις, οι οποίες συνήθως δέν κρύβουν το εχθρικό τους πρόσωπο έναντι του Χριστιανισμού. Αν εξαιρέσει κανείς ελάχιστες απ’ αυτές τίς ομάδες, οί οποίες επιχειρούν το παράλογο, δηλαδή τον συμβιβασμό της Χριστιανικής Πίστεως μέ την ειδωλολατρία -φθάνοντας ακόμη νά πουν ότι ο Χριστός ήταν Ελληνας- οι περισσότερες απ’ αυτές χρησιμοποιούν γλώσσα μίσους, λάσπης, διαστρεβλώσεως καί ύβρεων κατά του Χριστιανισμού. Καί δυστυχώς οί εκπροσωπούντες σήμερα τη νέα αυτή τάση έχουν επιστρατευθεί μέσα από τον λεγόμενο «πνευματικό» κόσμο του τόπου μας, τούς καθηγητές, καλλιτέχνες, ηθοποιούς, δημοσιογράφους ή καί δημόσιους λειτουργούς, οι οποίοι, κάνοντας χρήση τών δυνατοτήτων που τούς δίνει η θέση τους καί η επαφή τους μέ το ευρύ κοινό, καί κρύπτοντας τίς αληθινές προθέσεις τους, προβάλλουν εντέχνως στούς ανύποπτους Ορθόδοξους Ελληνες την «ιδεολογία» της νεο-ειδωλολατρίας, δηλαδή της «Νέας Εποχής». Καί άν κάποιος τολμήσει νά μιλήσει γι’ αυτό το νέο ρεύμα καί νά ξεκαθαρίσει τά πράγματα, λέγοντας ότι άλλο ένδοξο άρχαιοελληνικά παρελθόν καί εθνική υπερηφάνεια καί άλλο παρωχημένα πρωτόγονα ειδωλολατρικά «πιστεύω» σέ «θεούς» ανύπαρκτους καί γεμάτους πάθη, τότε πέφτει η λάσπη: «Είσαι ανθέλληνας καί Ιουδαιοχριστιανός». Η νεο-ειδωλολατρία έχει όλα τά χαρακτηριστικά γνωρίσματα των ρευμάτων της «Νέας Εποχής», καίτοι σέ μερικά έντυπα γίνεται προσπάθεια νά κρατηθούν αποστάσεις από τον «κακοποιημένο αυτό διεθνή όρο... που έχει πρό πολλού καταντήσει νά σημαίνει τίποτε περισσότερο από χονδρεμπορική πώληση...» (Διιπετές, τ. 1, σ. 3, 6, βλ. καί «Δαυλός», άρ. 130, σ. 7503 κ.έξ.). Σαφώς όμως εξάγεται από την μελέτη τών κειμένων της νεο-ειδωλολατρίας ο «νεοποχίτικος» χαρακτήρας των ρευμάτων αυτών, δηλαδή η «νεο-εποχίτικη» εκδοχή περί Θεού, κόσμου καί ανθρώπου, ή αλλιώς η καθαρά αποκρυφιστική δοξασία της «ολιστικής θεωρήσεως του κόσμου», η δοξασία της «μετενσαρκώσεως ή μετεμψυχώσεως» ή της «εκσωμάτωσης» (δηλ. πνευματιστικής καί απόκρυφης δοξασίας περί εξωσωματικών εμπειριών) (Διιπετές, τ. 4, σελ. 25) καί η σύγχρονη θέση του αποκρυφισμού-νεοσατανισμού ότι δέν υπάρχει διαφορά μεταξύ καλού καί κακού (Διιπετές, τ. 4, σελ. 29, 30). Νομίζω ότι η νεο-ειδωλολατρία είναι, μία επί πλέον επινόηση της «Νέας Εποχής», μία ακόμη εμπορεύσιμη δυνατότητα που γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη γιά τον αποπροσανατολισμό των νέων μας. (Συνεχίζεται) *******************************************************************************
... Οπως αυτοί που βυθίζονται στά νερά, όσο κατεβαίνουν βαθιά τόσο περισσότερο βρίσκονται σε μεyαλύτερα σκοτάδια, το ίδιο ακριβώς έπαθε το γένος τών ανθρώπων... Ξέφυγε ο νούς τών ανθρώπων από το Θεό καί καθώς λησμονούσαν την σημασία εννοιών καί σκέψεων, ελάτρευσαν ώς Θεό τον ουρανό,τον ήλιο, τη σελήνη καί τά αστέρια. Καί πίστευαν ότι είναι Θεοί όχι μάνον αυτά, αλλά καί τά φυσικά φαινόμενα που παρατηρούσαν στά ουράνια σώματα. Μέ τον καιρό βυθίζονται σέ περισσότερο σκοτάδι καί ονομάζουν θεούς τον αιθέρα,τάν αέρα καί όσα βρίσκονται στον αέρα. Καί το κακό συνεχίζεται κι άρχισαν νά λατρεύουν ώς Θεούς τά στοιχεϊα καί τά αρχικά συστατικά τών σωμάτων δηλαδrί τη φωτιά, τον αέρα, τη γη καί το νερό. Οταν δέ οί άνθρωποι έφθασαν στο κατώτατο στάδιο καταπτώσεως σάν τά σαλιγκάρια σέρνονταν πιά πάνω στη γη. Ετσι οί πιό ασεβείς από τούς ανθρώπους στη μεγάλη τους κατάπτωση λάτρευσαν σάν θεούς ανθρώπους καί ανθρώπινες μορφές, όπως τούς αυτοκράτορες καί τούς μυθικούς ήρωες. Εφθασαν ακόμη στο σημείο τη θεία καί υπερκόσμια ονομασία του Θεού νά την αποδώσουν σέ πέτρες καί ξύλα καί ερπετά ένυδρα καί χερσαία καί στά άλογα καί ανήμερα ζώα καί νά απονέμουν σ’ αυτά λατρεία ολοκληρωτική.Καί τον αληθινό Θεό, τον όντως όντα Θεόν, τον Πατέρα του Χριστού νά μην τον δέχονται καί νά μη πιστεύουν σ’ Αυτόν... ... Καί ενώ οί άνθρωποι είναι όντα έμψυχα καί λογικά, ονομάζουν θεούς πράγματα άψυχα καί άκίνητα. Καί το πιό παράλογο είναι ότι όσα έχουν υπό την εξουσία τους οί άνθρωποι, αυτά τά θεωρουν εξουσιαστές τους καί γίνονται δούλοι τους, λατρεύοντάς τα ώς θεούς. ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ******************************************************************************
|