+ Αντωνίου Αλεβιζοπούλου (Απόσπασμα από ομιλία του στο Θεολογικό σεμινάριο του Ο.Ε.Κ.Ε.Δ.)

«Η προσευχή, είναι μία μέθοδος μέ την οποία μπορεί ο νους νά εστιάσει σέ μιά ανώτερη πνευματική κατεύθυνση, γιά νά ελευθερωθεί από τον κύκλο τών παρορμήσεων καί τον ιστό της προσκόλλησης. Η προσευχή μπορεί νά γίνεται μέ τον παραδοσιακό τρόπο που μάς μαθαίνει η θρησκεία μας ή μπορεί νά είναι μιά απλή, ειλικρινής επικοινωνία ανάμεσα σέ μας καί το Θείο. Η συνεχής επανάληψη του ονόματος του Θεού ή μιάς προσευχής, στο διάστημα της ημέρας, είναι ένας εξαιρετικά δυνατός τρόπος γιά νά ελευθερώσουμε το νου από τη βίαιη επίθεση των υποσυνείδητων παρορμήσεων. Η παραδοσιακή προσευχή γιά τούς Χριστιανούς, είναι «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Οί Ινδουιστές μπορεί νά μεταχειρίζονται τά «Hari rama, Hari Krishna», ή «Om namah shivaya». Ενας Βουδιστης μπορεί νά μεταχειριστεί τά «Om mane padme hum (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 198)».

Σ’ αυτό το σημείο πρέπει νά θέσουμε ένα σοβαρό ζήτημα: Ο Ρόμπερτ Νάτζεμυ ισχυρίzεται πως είναι χριστιανός. Ταυτόχρονα αναγνωρίζει τον γκουρού Σάι Μπάμπα ώς Avatar (Δάσκαλο) καί θεωρεί τη διδαχή του τουλάχιστον ισάξια μέ την Καινή Διαθήκη. Εχει συναίσθηση πως οί δύο πραγματικότητες, η προσευχή καί ο διαλογισμός είναι μεταξύ τους ασυμβίβαστες; Αν όντως δέν μπορεί νά διακρίνει τά δύο αυτά πράγματα, βρίσκεται σέ οικτρή πλάνη καί παρασύρει σ’ αυτή την πλάνη ανύποπτους χριστιανούς. Αν όμως τά έχει αυτά υπόψη του, τότε πρόκειται γιά ανέντιμη συμπεριφορά καί ανεπίτρεπτο τρόπο προσηλυτισμού.

Η προσευχή, όπως την προσδιορίζει στο κείμενο που αναφέραμε, γίνεται τεχνική «εστιάσεως του νού». Δέν προϋποθέτει διάθεση κοινωνίας αγάπης μέ τον Τριαδικό Θεό. Αντίθετα επιδιώκεται η απελευθέρωση του νου από κάθε «προσκόλληση», επομένως καί από την προσκόλληση σ’ ένα προσωπικό Θεό. Γιά ένα τέτοιο είδος «προσευχής» δέν υπάρχει Θεός, που έρχεται σέ προσωπική σχέση καί κοινωνία αγάπης μέ το πλάσμα Του. Η έννοια της «ξεχωριστότητας» καί κάθε διάκριση εξαφανίζεται.

Εδώ δέν έχει σημασία πώς φαντάζεται κανείς τον Θεό σέ κατώτερα επίπεδα «πνευματικότητας»:

«Είναι δικαίωμά σας νά δημιουργήσετε μέ το Θεό τη σχέση πού σας ταιριάζει. Ο Θεός είναι οικουμενική συνειδητότητα, πέρα καί πάνω άπά κάθε μορφή. Ολες οί μορφές όμως είναι μέρος τού Θεού, εκδηλώσεις του καί μπορείτε νά τίς χρησιμοποιήσετε γιά νά συνδεθείτε μαζί Του... Η μορφή είναι ένα χρήσιμο σημείο αναφοράς γιά το νου μας, που δέν έχει εξελιχτεί αρκετά, ώστε νά μπορεί νά εστιάζεται στην άμορφη, αγνή, πανταχού παρούσα οικουμενική συνειδητότητα... Γι’ αυτό οί περισσότεροι άνθρωποι χρειάζονται κάποιο είδος μορφής, πάνω στην οποία νά μπορούν νά συγκεντρωθούν» (Οικουμ. Φιλοσοφία, σ. 221, 222).

Ο συγγραφέας αυτού του βιβλίου γνωρίζει προφανώς οτι οί θέσεις αυτές δέν συμβιβάζονται μέ την χριστιανική πίστη, όπως την κηρύττει η Εκκλησία μας καί όπως την αποδέχονται οί ορθόδοξοι χριστιανοί.

...Δέν είναι ο Θεός, που συγκαταβαίνει καί αναζητάει τον άνθρωπο, ακούει καί ανταποκρίνεται στίς προσευχές του μέ την αγάπη Του καί το πλούσιο έλεός Του. Είναι ο άνθρωπος καί μάλιστα ο μή εξελιγμένος άνθρωπος που κατασκευάζει Θεούς, γιά νά τούς χρησιμοποιήσει ώς βοηθητικά μέσα νά «εξελιχθεί», ώστε νά μην έχει ανάγκη τίποτε άλλο έξω από τον εαυτό του.Ο Χριστιανός λογίζεται ον που έχει ανάγκη νά φοιτήσει σ’ ένα είδος νηπιαγωγείου.Η οργάνωση Σατυανάντασραμ αναφέρει:Εάν θέλεις νά εισέλθεις στον ναό του Θεού, στην αρχή φυσικά, μπορείς νά το κάνεις εξωτερικά, αλλά αυτό μόνο του δέν θά σέ φέρει στον Θεό. Νά επισκέπτεσαι ναούς είναι σάν νά πηγαίνεις στο νηπιαγωγείο. Ο ύψιστος ναός, η πραγματική κατοικία του Σίβα, βρίσκεται μόνο μέσα μας.

...Γιά τον αρχάριο είναι απαραίτητο ένα σύμβολο, όπως ο σταυρός, ένα λουλούδι, το λίνγκαμ κ.λπ. Αλλά όταν η επίγνωση είναι βαθειά, μεγαλειώδης, τότε ποιά είναι η ανάγκη γιά σύμβολα;» (Γιόγκα 5/80, σ. 15).

Ο γκουρού Σατυανάντα καί πολλοί άλλοι γκουρού, όπως ο Μαχαρίσι, δέν λένε πως είναι χριστιανοί. Ισχυρίζονται όμως πως κάθε χριστιανός μπορεί νά γίνει οπαδός της δικής του αντίληψης γιά την θρησκεία καί νά ασκήσει τίς πρακτικές της γιόγκα καί του διαλογισμού χωρίς νά είναι αναγκαίο νά εγκαταλείψει τον Χριστό. Αλλοι όμως, όπως ο «Δάσκαλος» της «Αρμονικής Ζωής», που συμμερίζονται καί προβάλλουν ιδέες παρόμοιες μέ του γκουρού Σατυανάντα ή του γκουρού Μαχαρίσι, διακηρύττουν πως είναι χριστιανοί. Αλλά πώς μπορεί νά το διακηρύττει αυτό, όταν προβάλει ιδέες όπως οί κατωτέρω;

«Οί περισσότεροι Χριστιανοί πιστεύουν πως ο Ιησούς ήταν ο μόνος Θέανθρωπος που υπήρξε ποτέ. Οί Ινδοί δέχονται τον Ιησού Χριστό σάν Θεάνθρωπο καί συχνά αναφέρονται στά διδάγματά Του. Αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν πως υπήρξαν καί θά υπάρξουν καί άλλοι Θεάνθρωποι, που τούς ονομάζουν «Avatars». Οι δύο πρόσφατες ενσαρκώσεις του Θεού στην Ινδία, σύμφωνα μέ αυτούς, είναι ο Ράμα καί o Κρίσνα. Μερικοί πιστεύουν πως καί ο Σάι Μπάμπα, που ζεί σήμερα στην Ινδία, είναι ένας «Avatar». Αυτά τά «πιστεύω» δέν μπορούν ν’ αμφισβητηθούν... Δέν έχει σημασία αν είμαστε αφοσιωμένοι στον ένα ή στον άλλο Θεάνθρωπο...» (Οικουμενική φιλοσοφία, σ. 232).

Το ότι ο Δάσκαλος της «Αρμονικής Ζωής» ισχυρίζεται πως όχι όλοι, αλλά μερικοί χριστιανοί δέχονται τrίν μοναδικότητα του Χριστού, αυτό αποδεικνύει στην καλύτερη περίπτωση πως αγνοεί ολοκληρωτικά τά σωτήρια δόγματα της χριστιανικης πίστεως.

Το πρόσωπο του Χριστού διαφοροποιεί τούς χριστιανούς από τούς πιστούς τών θρησκειών. Δέν υπάρχει σωστός χριστιανός που νά μή δέχεται ότι ο Ιησούς είναι μοναδικός καί ανεπανάληπτος, ο Ιησούς Χριστός, ο από Ναζαρέτ της Γαλιλαίας. Κανένας άλλος. Οποιος διακρίνει ανάμεσα στον Ιησού καί στον Χριστό, δέν είναι Χριστιανός. Οποιος ταυτίzει τον Ιησού Χριστό μέ τον γκουρού Σάι Μπάμπα, όποιος θεωρεί τον γκουρού Σάι Μπάμπα ώς «Θεάνθρωπο», ενσάρκωση ή προβολή της Αγίας Τριάδος, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ.

Οσοι κηρύττουν τον διαλογισμό, χρησιμοποιούν το όνομα ή τη μορφή του Χριστού ώς διαλογιστικό αντικείμενο δίπλα σέ οποιοδήποτε άλλο όνομα ή μορφή ειδώλου καί ψευδούς θεού, δέν δέχονται τον Ιησού Χριστό «έν σαρκί εληλυθότα». Πίσω από το όνομα «Χριστός», επικαλούνται «άλλους θεούς» καί αποδέχονται διαφορετικά περιεχομενα πίστεως.

Ως Χριστιανοί απορρίπτουμε ασυζητητί τίς ιδέες των γκουρού περί «Χριστού» καί το διαλογισμό ώς «εργαλείο» γιά την αλλαγή της νοητικής στάσης καί τη δραστηριοποίηση συμπαντικών δυνάμεων. Γιά μας τούς Χριστιανούς η προσευχή θεμελιώνεται στην κοινωνία άγάπης ανάμεσα στο Θεό καί τον άνθρωπο. Εκζητούμε το έλεος καί την αγάπη του Θεού-Πατέρα μέσω του Υιού διά της προσευχής: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλό». Γνωρίζουμε πως ο Χριστός είναι η μοναδική οδός η αλήθεια καί η ζωή καί μέσω αυτού οδηγούμεθα προς τον Πατέρα. Δέν υπάρχει άλλος δρόμος. «Ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι’ εμού» (Ιω ιδ΄6). Επαναλαμβάνουμε δέν υπάρχει άλλος δρόμος γιά τούς Χριστιανούς. Η ατραπός του διαλογισμού οδηγεί σέ πλήρες αδιέξοδο διότι αποκλείει την μοναδική οδό προς τον Πατέρα τον Κύριο υμών Ιησού Χριστό. Επομένως οι θεωρίες των γκουρού περί Χριστού καί η άσκηση του διαλογισμού είναι πράγματα ασυμβίβαστα μέ την ιδιότητα του Χριστιανού.

************************************************************************************

Το τελευταίο κείμενο τού πατρός Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

(λίγες μέρες πρίν την κοίμησή του)

«Το νά θελήσει ένας ποιμένας νά αφαιρέσει από οποιονδήποτε τά στοιχείο της ελπίδος καί νά τον διαγράψει από το βιβλίο της Ζωής είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που θά μπορούσε νά διαπράξει εναντίον ενός αδελφού. Γι’ αυτό καί ο ποιμένας έχει καθήκον νά συμπαρασταθεί σέ οποιονδήποτε του το ζητήσει καί έχει ανάγκη της πνευματικής του προσφοράς. Συνεπώς η απολογητική της Εκκλησίας μας, καθίσταται αναγκαία σέ κάθε περίπτωση, ανεξάρτητα από τη βούληση του καθενός καί βέβαια μέ διάκριση καί σεβασμό στην προσωπική ελευθερία καί στην τελική επιλογή του. Εδώ έχουμε νά κάνουμε μέ ένα πολύ λεπτό ποιμαντικό πρόβλημα το οποίο κατ’ ουδένα τρόπο πρέπει νά παρακαμφθεί».

***********************************************************************************