Την περασμένη άνοιξη έγινε στο Μονακό μιά έκθεση Βυζαντινών εικόνων στά πλαίσια του πολιτιστικού θεσμού «Η Ανοιξη τον Τεχνών». Οί τεχνοκριτικοί χαρακτήρισαν τίς βυζαντινές είκόνες «σύμβολα της αέναης αναζήτησης του ανθρώπου γιά το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΦΩΣ». Δέν γνωρίζομε τί εννοούσαν οί έν λόγω κριτικοί μέ τον όρο «εσωτερικό φώς». Πρόκειται πάντως γιά στοιχείο μιάς ευρύτατα διαδεδομένης σήμερα ορολογίας, που δημιουργεί εύλογα το ερώτημα:

• Είναι άραγε ο άνθρωπος αυτόφωτος ή ετερόφωτος; Πού βρίσκεται ή μάλλον - ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ n πηγή του αληθινού Φωτός; Ποιός είναι «ο Πατήρ των Φώτων», «εσωτερικών καί εξωτερικών;»

Στούς χώρους τών Καταστροφικών Λατρειών της «Νέας Εποχής» κυριαρχεί η αντίληψη ότι o άνθρωπος είναι ΑΥΤΟΦΩΤΟΣ ο ίδιος ο άνθρωπος είναι η πηγή του Φωτός είναι «ο Πατήρ των Φώτων». Αυτή η θεμελιώδης αντίληψη αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της «Νεο-εποχίτικης» ανθρωπολογίας, πού θέλει τον άνθρωπο Θεό του εαυτού του!

Αρκεί μιά σύντομη ματιά στίς διδασκαλίες αντιπροσωπευτικών αποκρυφιστικών ομάδων, που δρουν γιά χρόνια στην χώρα μας θηρεύοντας ανύποπτα θύματα, στά οποία - κυριολεκτικά πλέον - «τούς αλλάζουν τά φώτα»!

• Σέ έντυπο της κίνησης ΚΑΦΕ ΣΧΟΛΕΙΟ του Κώστα Φωτεινού (Ιούνιος 1985) δημοσιεύεται ένα αποκαλυπτικό κείμενο, που αναφέρεται σέ κάποιο δάσκαλο του Ζέν. Ο εν λόγω δάσκαλος, κάθε πρωί επί πολλά χρόνια, φώναζε... στον εαυτό του: «Ε, δάσκαλε!» Καί ο ίδιος απαντούσε: «Ναί, λέγε! » καί δέν έλεγε τίποτε άλλο. Χρειάστηκαν χρόνια - συνεχίζει το κείμενο - γιά νά καταλάβουν οί μοναχοί τί σήμαινε αυτό: Ο Μόνος που μπορεί νά μας απαντήσει είναι ο Εαυτός μας. Φτάνει νά ξέρουμε νά τον ρωτήσουμε σωστά...(!)
• Στην διδασκαλία της κίνησης ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΖΩΗ του Ρόμπερτ Νάτζεμυ τονίζεται επίσης ότι δέν υπάρχει Θεός έξω από τον άνθρωπο, μέ τον Οποίο ερχόμαστε σέ διαπροσωπική σχέση. H υπέρτατη «αλήθεια» είναι η συνειδητοποίηση ότι είμαστε ο «Εαυτός», αυτό είναι η μόνη πραγματικότητα. Καί δέν χρειαζόμαστε καμία βοήθεια καί κανένα φώς έξω από τον «Εαυτό». Καί μέ το «εσωτερικό φώς» του «Εαυτού» βλέπομε τά πάντα ώς «προσωρινές εκδηλώσεις τού Ενός παγκοσμίου Πνεύματος.
• Τίς ίδιες ανθρωποκεντρικές διδασκαλίες - ντυμένες μάλιστα μέ επιστημονική ορολογία - προβάλλει καί ο ΜΑΧΑΡΙΣΙ ΜΑΧΕΣ ΓΙΟΓΚΙ, μέ κυριώτερους «αποστόλους» του στην Ελλάδα τον Π. Ασημάκη καί τον Α. Καλογήρου της κίνησης Success Dynamics. Ο Μαχαρίσι κηρύσσοντας από το 1975 την «Χαραυγή της Εποχής του Φωτισμού», δημιούργησε την «Επιστήμη της Δημιουργικής Διανοίας» καί την «Τεχνολογία του Ενοποιημένου Πεδίου», τονίζοντας καί αυτός ότι «πάσα δόσις αγαθή καί παν δώρημα τέλειον» δέν προέρχεται «άνωθεν» αλλά κάτωθεν, από την αυτόφωτη Διάνοια του ανθρώπου!

Το πιό σύντομο σχόλιο πού θά μπορούσε νά κάνει κάποιος γιά τίς «διαφωτιστικές» αυτές διδασκαλίες είναι τά λόγια του Γερμανού κοινωνιολόγου Dietmar Kamper, ο οποίος - παίζοντας μέ τίς λέξεις Licht (Φώς) καί Nicht (Μηδέν) - είπε χαρακτηριστικά: Verlichtung ist Vernichtung, δηλαδή n Διαφώτιση είναι Μηδενισμός!

Μέ άλλα λόγια ο Kamper συνοψίζει αυτά που διαβάζομε στην Γένεση (γ΄, 4-7): «Καί είπεν o όφις τη γυναικί... ή άν ημέρα φάγητε απ’ αυτού (από του ξύλου της γνώσεως) διανοιχθήσονται υμών οί οφθαλμοί καί έσεσθε ώς Θεοί... Καί (μετά την πτώση) διηνοίχθησαν οι οφθαλμοί τών δύο καί έγνωσαν ότι γυμνοί ήσαν».

Οσο ο άνθρωπος «τσιμπάει» το δόλωμα της αυτονομίας καί πιστεύει ότι μοναδική Πηγή Φωτός είναι ο Εαυτός του, τόσο σκοτίζεται καί τυφλώνεται. Καί το μόνο που – τελικά - βλέπει (αν το βλέπει!) είναι η γυμνότητά του...

***