Η λειτουργία βουδιστικού μοναστηριού ή, έν πάση περιπτώσει, βουδιστικού κέντρου λατρείας στην κτηματική περιφέρεια της Κοινότητος Ταξιάρχη επί τού όρους Χολομώντα, η οποία έχει άμεση οπτική επαφή μέ το Αγιον Ορος, αποτελεί αλλοίωση» του πολιτιστικού περιβάλλοντος της περιοχής, η οποία, επειδή ακριβώς γειτνιάzει μέ το Αγιον Ορος, είχε χρησιμεύσει κατά το παρελθόν ώς χώρος ασκήσεως μοναχών ορθοδόξων. Δοθέντος δέ ότι το Αγιον Ορος εμπίπτει εις την εννοια της «παραδοσιακής» περιοχής καί συνεπώς προστατεύεται από το αρθ. 24 §6 τού Συντάγματος, συνάγεται, κατά λογικήν ερμηνείαν αυτού, οτι προστατεύεται καί η πέριξ του Αγίου Ορους περιοχή καί απαγορεύεται η κατασκευή οποιουδήποτε έργου το οποίον θά νοθεύσει καί γενικώς θά επηρεάσει την μορφήν της περιοχής αυτής από ιστορική, θρησκευτική καί γενικά πολιτιστική άποψη. Ειδικότερα η Χαλκιδική ιδίως δέ η προς την πλευράν του Αγίου Ορους περιοχή του Χολομώντος, από την οποίαν επί σειράν αιώνων διήρχοντο υποχρεωτικά οί διά ξηράς ταξιδεύοντες προς το Αγιον Ορος, είναι περιοχή η οποία έχει έντονη την επίδραση τού Αγίου Ορους. Είναι η πύλη του Αγίου “Ορους, η οδός η άγουσα είς τά Αγιον Ορος, αυτό το μοναδικό στον κόσμο σύμβολο τού Ανατολικού Μοναχισμού μέ την χιλιετή καί πλέον ιστορία καί παράδοσή του. Ως τοιαύτη η περιοχή αυτή πρέπει νά διατηρηθεί ώς έχει χωρίς την παρουσία ετεροθρήσκων χώρων λατρείας καί κυρίως ετεροθρήσκων μοναστικών κοινοτήτων, οί οποίες θά καταστρέψουν την μοναδικότητα του συγκεκριμένου αυτού πολιτιστικού στοιχείου. Καί ας μή λησμονούμε ότι το Αγιον Ορος μέ την γύρω απ’ αυτό περιοχή είναι ένα από τά μοναδικά μέρη της Ελλάδος (άλλα είναι η Πάτμος, τά Μετέωρα κ.λπ.) στά οποία γίνεται έντονα αισθητή η γοητεία της ελληνορθόδοξης παράδοσης, μέ την οποίαν γαλουχήθηκε τόσους αίώνες ο λαός μας καί που αποτελεί, ώς εμπειρία καί τρόπος zωής, το μόνο ίσως που απέμεινε (μετά την συνεχιzόμενη καταστροφή της γλώσσας μας) πολιτιστικό στοιχείο ικανό νά μάς βοηθήσει νά διατηρήσουμε την φυσιογνωμία μας καί την ιδιαιτερότητά μας σ’ αυτούς τούς χρόνους που έρχονται. Πώς λοιπόν θά αφήσουμε νά «αλλοιωθεί» αυτό το πολιτιστικό περιβάλλον;

***