ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ

Ειδικού Συνεργάτου του Διορθοδόξου Συνδέσμου

α) Συνέντευξη τού γνωστού «κυνηγού κεφαλών» ορθοδόξων χριστιανών, Τάκι Αλεξίου.

Μέ την συνέντευξη αυτή, τίθενται οί ϊδεολογικές βάσεις ώστε η πολιτική ϊδεολογία της ευρυτέρας αριστεράς αλλά καί της εκσυγχρονιστικής δεξιάς νά υπηρετεί τον πανθρησκευτισμό της νέας εποχής καί την νέα τάξη πραγμάτων μέ νέες διώξεις κατά τών Ορθοδόξων χριστιανών, μέ σύγχυση του θρησκευτικού φρονήματος μεταξύ χριστιανισμού, μουσουλμανισμού ή ό,τι άλλο.

Θέλει ο κ. Τάκις Αλεξίου, ούτε λίγο ούτε πολύ, νά καθοδηγήσει την αριστερή διανόηση της ευρύτερης αριστεράς, σέ νέες μορφές πάλης, χωρίς ένοπλη βία, αλλά καί μέ προσφυγή στά όργανα της διεθνούς νέας τάξεως πραγμάτων, αφού έτσι επιτυγχάνονται καλλίτερα αποτελέσματα σημέρα από ό,τι μέ την αναρχική ένοπλη πάλη! (προσέξτε αυτό τά σκεπτικό «αποστροφής» στην ένοπλη βία: δηλαδή, άν δέν επιτυγχάνονται καλλίτερα αποτελέσματα γιά τον άλφα ή βήτα λόγο...).

Ο κ. Τάκις Αλεξίου λοιπόν, μέ πρόσχημα την δημοκρατία καί την αντιμετώπιση του εθνικισμού, αποκρύπτοντας τίς γνωστές διασυνδέσεις του μέ την εγκληματική οργάνωση Σαηεντόλοτzυ καί προβάλλοντας ένα θετικό όσο καί ανακριβές image γιά τον εαυτό του, επιτίθεται καί πάλι -μετά θάνατον!- στον μακαριστό πατέρα Αντώνιο Αλεβιzόπουλο καί στον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ καθώς καί κατά της Ορθοδοξίας γενικότερα.

Τώρα, πώς είναι δυνατόν νά στρέφεται μέ τόση ηθική απρέπεια κατά του ήδη κεκοιμημένου πατέρα Αντώνιου Αλεβιzόπουλου καί κατά του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ επειδή στήριzε το έργο του πατρός Αντωνίου; Κατά την σουφική διδασκαλία του κ. Αλεξίου, στο βιβλίο του 1, σ. 82, «ο πραγματικός γνώστης (δηλαδή έν προκειμένω ο ίδιος ο δάσκαλος τών σούφι Αλεξίου) έχει τόση αξία όση 100.000 ασκητές» ( βλ. π. Αντ. Αλεβιzόπουλου, Νεοφανείς αιρέσεις - καταστροφικές λατρείες, Αθήνα 1995, κεφάλαιο περί της κινήσεως του Τάκι Αλεξίου, σ. 57). Επομένως, πόση αξία μπορεί νά έχει ένας επικριτής της δράσεώς του όπως ο π. Αντώνιος Αλεβιzόπουλος.

Γιατί πώς μπορεί ο κ. Τάκις Αλεξίου νά πιστεύει στην «αγάπη», όπως λέει, αφού σύμφωνα μέ τά λεγόμενά του, μέ τούς «φανατικούς» ορθόδοξους χριστιανούς δέν υπάρχει περίπτωση διαλόγου, είναι φανατικοί, είναι εχθροί της δημοκρατίας, εθνικιστές, παρελθόν, σκοταδισμός! Από αυτούς, μόνο όσοι δέχονται νά πιστέψουν ότι είμαστε ρατσιστές είναι καλοί, γιατί κατά τον κ. Τάκι Αλεξίου «αύτό χρειάzεται!» - γιά τον κλονισμό φυσικά, της εθνικής καί θρησκευτικής μας ταυτότητας καί την αλλαγή της! Οί υπόλοιποι ορθόδοξοι χριστιανοί, μπορούν άρα κάλλιστα νά ξεπαστρευτούν κατά τον κ. Τάκι ‘Αλεξίου, θά ηταν ευεργεσία στην ανθρωπότητα καί κατοχύρωση της αγάπης γιά την οποία διδάσκει ο δάσκαλός του Ρούμι! Γιατί, χρειαzόμαστε άλλη εθνική ταυτότητα, βασισμένη όχι στην αγάπη του Χριστού αλλά στην «αγάπη» του Ρούμι, μιά ταυτότητα «διεθνοποιημένη», πρέπει νά είμαστε όλοι «αναρχικοί του πνεύματος», αδιάφοροι γιά το αν είμαστε μουσουλμάνοι ή χριστιανοί, αδιάφοροι γιά τον τύπο που διαφυλάσσει την ουσία, ακριβώς όπως αδιάφορος είναι ο κ. Τάκις Αλεξίου, κατ’ εικόνα καί καθ’ ομοίωση του οποίου, πρέπει νά είναι κάθε «δημοκράτης». Αλλοιώς, είμαστε ή «εθνικιστές» καί «άκροδεξιοί» ή υλικό γιά καθοδήγηση από τον κ. Τάκι Αλεξίου. Η ευρύτερη αριστερά, λοιπόν, μαzί μέ τούς ανοικτούς στά κάθε «διαφορετικά» δεξιούς, οφείλουν κατά τον κ. Αλεξίου νά φτιάξουν, πρώτα-πρώτα στην Θράκη, μία «πολυπολιτισμική» κοινωνία, πράγμα από το οποίο θά «κριθούμε» - δέν διευκρινίzεται από ποιούς ακριβώς. Αλλά τί είδους διεθνισμός είναι αυτός καί τί είδους «πολυπολιτισμική» κοινωνία κηρύττεται από τον κ. Τάκι Αλεξίου;

Ο διεθνισμός του κ. Αλεξίου δέν ανήκει στην αριστερά, η οποία παρά την εχθρότητα προς την Ορθοδοξία μέχρι σήμερα είχε χριστιανικές-ανθρωπιστικές ρίzες, αλλά στην νέα εποχή καί στάν πανθρησκευτισμό.

Ο κ. Αλεξίου, σέ μία κρίσιμη καμπή προβληματισμού της αριστεράς που θά μπορούσε νά την οδηγήσει ακόμη καί σέ αναθεώρηση της μέχρι τώρα ιδεολογίας καί πολιτικής της έναντι της Ορθοδοξίας ιδίως στην χώρα μας αλλά καί στίς χώρες της ανατολικής Ευρώπης - πράγμα μέ ευνόητες συνέπειες παγκοσμίως, αλλά ιδιαίτερα καταστροφικές συνέπειες στά σχέδια κύκλων της Αγκυρας γιά ηγεμονικό ρόλο στην περιοχή- ο κ. Τάκις Αλεξίου λοιπόν ενσωματώνει το αντιχριστιανικό καί αντιορθόδοξο μένος της πανθρησκευτικής «νέας εποχής» σέ μιά πολιτικώς αριστερή ορολογία.

Στοχεύει έτσι στην εμπέδωση γιά λογαριασμό της νέας εποχής, του αντιορθοδοξισμού όσων αριστερών διανοουμένων απολυτοποιούν τον χώρο της πολιτικής καί στην σταθεροποίηση στον αντιορθοδοξισμό, όσων αριστερών αρχίzoυν νά βλέπουν το φως της Ορθοδοξίας. Γι’ αυτό στην συνέντευξή του ο Τάκις Αλεξίου διαλέγει νά επιτεθεί στον Φλωράκη που μίλησε θετικά γιά τον Αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ πρίν καί κατά τrίν κηδεία του, γι’ αυτό καί αντιστρέφει σχόλιο του πατρός Γεωργίου Μεταλληνού από τηλεοράσεως που είπε ότι ο Φλωράκης μίλησε πολύ ορθόδοξα γιά τον κοιμηθέντα Αρχιεπίσκοπο, καί ερμηνεύει πανθρησκευτικά ο Τάκις Αλεξίου την ίδια δήλωση του Φλωράκη: Διότι κατά τον κ. Τάκι Αλεξίου, οποιαδήποτε συμφιλίωση μεταξύ αριστεράς καί ορθοδοξίας θά ήταν καταστροφική γιά τούς στόχους της νέας εποχής καί της νέας τάξεως πραγμάτων την οποία πράγματι υπηρετεί.

Καί την υπηρετεί, στοχεύοντας μέ αριστερίστικη καί πολυσυλλεκτική ορολογία στην καθοδήγηση καί άλλων πολιτικών τάσεων κατά της Ορθοδοξίας, κατά του «εθνικισμού» όπως το διατυπώνει. Φυσικά γιά μιά τέτοια καθοδήγηση, δέν αρκεί μία συνέντευξη, χρειάzονται συνέδρια προετοιμασίας της κοινής γνώμης καί διαμορφώσεως αντιορθοδόξου φρονήματος στούς πολλαπλασιαστές των μηνυμάτων. Καί γιά ένα τέτοιον ρόλο, γιά νά διοργανώνει συνέδρια, χρειάzεται πανεπιστημιακούς τίτλους, όπως αυτόν του τέως «καθηγητού» του Πανεπιστημίου του Οφφενμπαχ που δέν έχει καί που όμως δέν διστάzει νά χρησιμοποιεί! Δημοσιεύσαμε ήδη την σχετική επιστολή του Πανεπιστημίου του Οφφενμπαχ. Πού ακριβώς έχει τίς ρίzες του όμως ο νεοεποχίτικος διεθνισμός του κ. Τάκι Αλεξίου; Στον σουφισμό του Ρούμι, του οποίου οπαδός δηλώνει ακόμη καί τώρα ο κ. Τάκις Αλεξίου - μή μπορώντας νά ανατρέψει όσα σχετικώς μέ την ιδιότητά του ώς αρχηγού παραθρησκευτικής κινήσεως μουσουλμανικού μυστικισμού είδαν το φως της δημοσιότητας (βλ. π. Αντ. Αλεβιzόπουλου, Νεοφανείς αιρέσεις - καταστροφικές λατρείες, Αθήνα 1995, σ. 50-65, βλ. περαιτέρω γιά το ποιόν της συκοφαντικής δράσεως του εν λόγω κυρίου βιβλίο π. Αντωνίου Αλεβιzόπουλου Ναzισμός μέ άλλο πρόσωπο, Μεθοδεύσεις νεοφανών αιρέσεων καί καταστροφικών λατρειών, Αθήνα 1996).

Ο Ρούμι δέν ήταν ένας φιλόσοφος όπως ανακριβώς δηλώνει ο Τάκις Αλεξίου, ούτε Ρούμι σημαίνει Ρωμηός, όπως σκόπιμα αναφέρει στην συνέντευξή του. Εξυπηρετεί έτσι ουσιαστικά, όχι μόνο την διόρθωση του δικού του image, αλλά καί την άποψη ότι στην Τουρκία οι εναπομείναντες Ελληνες (Ρούμ) δέν είναι Ελληνες (Γιουνάν) αλλά τουρκική εθνότητα καί εν δυνάμει ομόδοξοι του Ρούμι!

Το πλήρες όνομα του Ρούμι ήταν Τzαλάλ Αλ Ντίν Ρούμι ή Μαβλαβάνα ή Μαβλαβί ( 1207 - 1273). Ο Ρούμι ήταν κυρίως ο ιδρυτής τού μουσουλμανικού τάγματος τών Μεβλεβήδων σουφιστών. Διέδιδε ότι μόνο η ουσία μετράει καί καθόλου ο τύπος, Αλλά στο τάγμα του εισήγαγε το τελετουργικό τών περιστρεφομένων δερβήσιδων, που όταν χορεύουν «στη μέση βρίσκεται ο Θεός» (Λεξικό τών Θρησκειών, Oxford University Press, 1997). Μέ το δόγμα ότι «μόνο η ουσία μετράει καί καθόλου ο τύπος» καί μέ το τάγμα τών Μεβλεβήδων δερβήσιδων, oι Τούρκοι παρά την ήττα τους από τούς Μογγόλους, κατάφεραν τον εξισλαμισμό τών χριστιανών της Μικράς Ασίας καί της Παλαιστίνης, «αφού το ίδιο κάνει» (βλ. ώς ανω Λεξικό, λήμμα Τzαλάλ. . . Ρούμι). Τέτοιων δερβήσιδων αρχηγός, λοιπόν, ήταν καί νομίzουμε ότι ακόμη είναι ο Τάκις Αλεξίου.

Βεβαίως, ένας μουσουλμάνος μυστικιστής μπορεί νά είναι καί νεοεποχίτης, ή καί

Ελληνας πολίτης, αλλά από αυτό το σημείο, μέχρι τού σημείου να αναγορεύεται σέ γενικό ινστρούχτορα της δημοκρατικότητας καί του αντιρατσισμού μας, νά λασπολογεί κατά τών ορθοδόξων χριστιανών που αντιτάσσονται στην πανθρησκευτική ιδεολογία της νέας τάξης πραγμάτων καί νά ορίzει ότι η δημοκρατική καί εθνική ταυτότητα όλων μας πρέπει νά είναι «πολυπολιτισμική», υπάρχει σοβαρή απόσταση.

Από το πώς μέ πολιτική ορολογία ο κ. Τάκις Αλεξίου αντιστρέφει την αλήθεια σχετικά μέ το μίσος του κατά του πατρός Αντωνίου καί τών συνεργατών του, ημών δηλαδη, αλλά καί κατά κάθε ορθοδόξου που ανθίσταται στον ασύδοτο προσηλυτισμό καί στην άρνηση του Χριστού, τους οποίους μάς θεωρεί επικίνδυνους γιά την δημοκρατία (!), εθνικιστές, φανατικούς καί μάς «σιχαίνεται», από το ότι εργάσθηκε σύμφωνα μέ τίς εντολές της Σαηεντόλοτζυ (βλ. π. Αντ. Αλεβιzόπουλου, Νεοφανείς αιρέσεις... ως άνω), προκύπτει ότι, τουλάχιστον αντικειμενικά, o κατά δήλωσή του «άθρησκος», «αριστερός» αρχιδερβίσης καί «καλλιτέχνης», κ. Τάκις Αλεξίου, υπηρετεί στην πραγματικότητα τον διεθνισμό της νέας εποχής καί της νέας τάξης πραγμάτων στην περιοχή μας.

Μόνο μετά από τά παραπάνω, γίνεται αντιληπτό σέ τί αποσκοπούσε το συνέδριο που διοργάνωσε ο Τάκις Αλεξίου στίς 29, 30 καί 31 Μαίου 1998. Το συνέδριο αυτό, έγινε στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου. Τίς σχετικές προσκλήσεις, είχε απευθύνει ο ίδιος ο Αλεξίου μέ ένδυμα κάποια «Πρωτοβουλία» πολιτών «γιά την περιφρούρηση τού Συντάγματος, τών δημοκρατικών θεσμών καί τών άνθρωπίνων δικαιωμάτων» (ΠΡΩ.ΠΟ.ΣΥ.). Ιδεολογικό θεμέλιο του συνεδρίου αποτέλεσαν οί αντιορθόδοξες επιδιώξεις του Αλεξίου που προβλήθηκαν μέσω άλλων προσώπων, πράγμα εύκολο αφού αυτός είχε διαλέξει τούς συνέδρους κατά βούληση. Οχι μόνο στηλιτεύθηκε η «καταπίεση» τών νεοφανών αιρέσεων από την Ορθοδοξία, αλλά καί προωθήθηκε η σύσταση (διεύρυνση) δικτύου προσώπων μέ στόχο την αντιπαράθεση στον υποτιθέμενο «εθνικισμό» καί «ρατσισμό» της Ορθοδοξίας. Ορισμένοι σύνεδροι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκληση, θέλουμε νά πιστεύουμε, λόγω παραπλανήσεώς τους, επειδή ίσως πίστευσαν ότι το συνέδριο πράγματι είχε σάν θέμα μόνο τον «εθνικισμό καί τη δημοκρατία στά προθυρα του 21ου αιώνα».

Διότι, δέν είναι δυνατόν νά συμπορεύονται μέ τίς παραπάνω επιδιώξεις τού Αλεξίου, ολόκληρη η κοινοβουλευτική ομάδα τού ΚΚΕ, ή ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Στ. Ματθίας που έστειλε χαιρετισμό, ή επιστήμονες που δέν αντελήφθησαν ότι αποτελούσαν την «σάλτσα» της όλης υποθέσεως, αφού τους δόθηκαν γιά νά πραγματευθούν, θέματα άσχετα μέ τον κύριο στόχο, αυτόν της συγκροτήσεως διευρυμένου διαπροσωπικού δικτύου κατά της Ορθοδοξίας.

Ερωτηματικά όμως προκαλεί η συμμετοχή ή η θετική ανταπόκριση πολιτικών, που φυσικά δέν μπορεί νά αποδοθή σέ επιστημονική αφέλειά τους. Δηλαδή, του Πέτρου Κουναλάκη, του τ. βουλευτη της Ν.Δ. Σωτήρη Παπαπολίτη, του Χ. Αγγουράκη μέλους της Κ.Ε τον ΚΚΕ, του βουλευτού του ΚΚΕ Δ. Καλτσώνη, του βουλευτή τού ΠΑΣΟΚ Παρασκευά Παρασκευόπουλου, του βουλευτή του Συνασπισμού Φώτη Κουβέλη καί του Σταύρου Μπένου, Υφυπουργού Δημόσιας Διοίκησης καί Αποκέντρωσης. Μήπως oι πολιτικοί αυτοί καί ιδίως ο κ. Υφυπουργός, φαντάzονται την «διοικητική αποκέντρωση» της Δυτικής Θράκης αλλά καί την δημοκρατία, ως ευκαιρία εφαρμογής τών άνω «πολυπολιτισμικών» απόψεων καί στόχων τού Τzαλάλ Αλ Ντίν Ρούμι καί του κ. Τάκι Αλεξίου;

***